WHO'S WHO / WYSTAN HUGH AUDEN

Who's who

Wystan Hugh Auden

W groszowym życiorysie znajdziesz wszelkie dane:

Jak był bity przez ojca, jak uciekał z domu,

Z czym się zmagał w młodości, jakie niesłychane

Dokonania go wzniosły na szczyt, przeciw komu

Walczył, nad czym po nocach ślęczał, dokąd rano

Chadzał na ryby, jakim morzom nadał nowe

Nazwy: w paru najświeższych biografiach wspomniano,

Że raz czy dwa z miłości łkał jak zwykły człowiek.

Co zdumiewa badaczy: że gdy się przed niego

Sypały hołdy, tęsknił za kimś, kto dni całe

Spędzał w domu, naprawiał coś, dłubał w ogrodzie;

Potrafił gwizdać; w oknie przesiadywał co dzień;

Kto odpisywał czasem na długie, wspaniałe

Listy, lecz nie zachował z nich ani jednego.

Przełożył
Stanisław Barańczak

C.K.NORWID - OPŁATEK

Opłatek

Jest w moim kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny,
Przy wzejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,
Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny
Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie.

C.K.Norwid 

KS. JAN TWARDOWSKI - WIERSZ STAROŚWIECKI

"Wiersz staroświecki"

Pomódlmy się w Noc Betlejemską,
W Noc Szczęśliwego Rozwiązania,
By wszystko się nam rozplątało,
Węzły, konflikty, powikłania.
Oby się wszystkie trudne sprawy
Porozkręcały jak supełki,
Własne ambicje i urazy
Zaczęły śmieszyć jak kukiełki.
Oby w nas paskudne jędze
Pozamieniały się w owieczki,
A w oczach mądre łzy stanęły
Jak na choince barwnej świeczki.
Niech anioł podrze każdy dramat
Aż do rozdziału ostatniego,
I niech nastraszy każdy smutek,
Tak jak goryla niemądrego.
Aby wątpiący się rozpłakał
Na cud czekając w swej kolejce,
A Matka Boska - cichych, ufnych -
Na zawsze wzięła w swoje ręce.

Ks. Jan Twardowski 

RAJSKI DESER, AGNIESZKA OSIECKA

...A Ciebie chce mieć na deser,
a Ciebie chce mieć na potem,
zachowaj dla mnie obrączkę...

I ocal dla mnie niecnotę,
i ocal dla mnie niecnotę,
i ocal dla mnie niecnotę...

A Ciebie chce miec po wszystkim,
a Ciebie chce miec na końcu,
wyląduj ze mną w pokorze...
Na mym ostatnim słońcu...

A czy nam dzisiaj słońca brak?
Wiary brak,woli brak...?
Dlaczego mówisz wiele tak,
lub zdanie przerywasz w pół słowa,
w pół nocy...w pół dnia...

Bo Ciebie pragnę dziewczyno,
tym może piękniej i dumniej,
że mi bez Ciebie dni płyną...

Niestrasznie ani niechmurnie,
niestrasznie ani niechmurnie,
niestrasznie ani niechmurnie...

Ja Ciebie chcę w nieładzie,
Ja Ciebie chce w gorączce,
nim ranne wstaną zorze...

Ja Ciebie chce po wszystkim,
Ja Ciebie chcę na końcu,
wyląduj ze mną w pokorze,
na mym ostatnim słońcu...

A Ciebie chcę mieć na deser,
a Ciebie chce mieć na potem,
hmmm,hmmm,hmmm,hmmm...


I ocal dla mnie niecnotę,
i ocal dla mnie niecnotę,
i ocal dla mnie niecnotę...

A Ciebie chce mieć na deser,
a Ciebie chce mieć na potem,
a Ciebie chce mieć na deser...

A Ciebie chce mieć na deser,
a Ciebie chce mieć na potem,
a Ciebie chce mieć na deser...

WISŁAWA SZYMBORSKA, ŻYCIE NA POCZEKANIU

Życie na poczekaniu. 
Przedstawienie bez próby.
Ciało bez przymiarki. 
Głowa bez namysłu.

Nie znam roli, którą gram. 
Wiem tylko, że jest moja, niewymienna.

O czym jest sztuka, 
zgadywać muszę wprost na scenie.

Kiepsko przygotowana do zaszczytu życia, 
narzucone mi tempo akcji znoszę z trudem. 
Improwizuję, choć brzydzę się improwizacją. 
Potykam się co krok o nieznajomość rzeczy. 
Mój sposób bycia zatrąca zaściankiem. 
Moje instynkty to amatorszczyzna. 
Trema, tłumacząc mnie, tym bardziej upokarza. 
Okoliczności łagodzące odczuwam jako okrutne.

Nie do cofnięcia słowa i odruchy,
nie doliczone gwiazdy,
charakter jak płaszcz w biegu dopinany -
oto żałosne skutki tej nagłości.

Gdyby choć jedną środę przećwiczyć zawczasu,
albo choć jeden czwartek raz jeszcze powtórzyć!
A tu już piątek nadchodzi z nieznanym mi scenariuszem.
Czy to w porządku – pytam
(z chrypką w głosie,
bo nawet mi nie dano odchrząknąć za kulisami).
Złudna jest myśl, że to tylko pobieżny egzamin 
składany w prowizorycznym pomieszczeniu. Nie. 
Stoję wśród dekoracji i widzę, jak są solidne. 
Uderza mnie precyzja wszelkich rekwizytów. 
Aparatura obrotowa działa od długiej już chwili. 
Pozapalane zostały najdalsze nawet mgławice. 
Och, nie mam wątpliwości, że to premiera. 
I cokolwiek uczynię, 
zamieni się na zawsze w to, co uczyniłam.